B_2222258_S

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

                                                   ميلاد آدم                                                                          نعره زد عشق كه: ((خونين جگري پيدا شد))

                                                           حسن لرزيد كه : ((صاحب نظري پيدا شد))

فطرت آشفت كه : ((از خاك جهان مجبور

                                                           خودگري . خودشكني . خودنگري . پيدا شد))

خبري رفت ز گردون به شبستلن ازل :

                                                           ((حذر اي پردگيان! پرده دري پيدا شد))

آرزو بي خبر از خويش به آغوش حيات

                                                           چشم وا كردو جهان دگري پيدا شد

زندگي گفت كه : ((در خاك تپيدم همه عمر

                                                           تا از اين گنبد ديرينه دري پيدا شد))

                                        دو بيتي

چون جود ازل بود مرا انشا كرد          بر من ز نخست درس عشق املا كرد

آن گاه قراضه ريزه ئ قلب مرا           مفتاح    در     خزائن     معنا     كرد

هنگام سپيده دم خروس سحري           داني  كه  چرا  همي  كند  نوحه  گري

يعني كه نمودند درآيينه ئ صبح          كز عمر شبي گذشت و  تو  بي  خبري

در كارگه كوزه گري رفتم دوش         ديدم  دو  هزار  كوزه  گويا  و  خموش

هر يك به زبان حال با من گفتند:         كو كوزه گرو كوزه خر و كوزه فروش

                                            پيدا و پنهان

خوشا دردي كه درمانش تو باشي                     خوشا راهي كه پايانش تو باشي

خوشا چشمي كه رخسار  تو  بيند                     خوشاملكي كه سلطانش تو باشي

خوشاآن دل كه دلدارش تو گردي                     خوشا جاني كه جانانش تو باشي

خوشي   و  خرمي   و    كامراني                    كسي دارد  كه خواهانش توباشي

چه  خوش   باشد   دل  اميدواري                     كه  اميد  دل    جانش   تو باشي

همه شادي وعشرت باشداي دوست                  در آن  خانه كه  مهمانش توباشي

گل  و  گلزار  خوش آيد كسي را                     كه  گلزار و  گلستانش  تو  باشي

چه باك آيد ز كس آن را كه اورا                     نگهدار  و   نگهبانش   تو   باشي

                                               باز آمدم چون عيد نو

باز آمدم چون عيد نو تا قفل زندان بشكنم          وين چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشكنم

گشتم مقيم بزم اوچون لطف ديدم عزم او          گشتم حقير راه او تا ساق شيطان بشكنم

گرپاسبان گويدكه هي بروي بريزم جام مي       دربان اگر دستم كشد من دست دربان يشكنم

خوان كرم گسترداي مهمان خوشم برده اي       گوشم چرا مالي اگر من گوشه نان بشكنم

اي كه ميان جان من تلقين شعرم ميكني           گر تن زنم خامش كنم ترسم كه فرمان بشكنم

                                  افسانه عاشقي

آرند   كه    واعظي      سخنور           بر  مجلس  وعظ  سايه   گستر

از   دفتر عشق   نكته   مي راند          و افسانه ئ عاشقي همي خواند

خر گم  شده اي  بر او گذز كرد           وز گم شده ئ خودش خبر كرد

زدبانگ كه كيست حاضرامروز          كز عشق  نبوده  خاطر    افروز 

ني  محنت   عشق   ديده   هرگز         ني    جور  بتان   كشيده   هرگز

بر خاست  ز جاي  ساده  مردي          هرگز  ز   دلش    نزاده   دردي

كان كس منم اي  ستوده ئ   دهر         كز  عشق   نبوده   هرگزم    به

خرگم شده را بخواند كاي اي يار         ا ينك   خر     تو     يبار   افسار